Zie ook  deze  artikelen.


20 mei 2021
 
Zo komt Virus’waarheid’ te pas:
 
 

26 januari 2021
 
“De burger ziet een overheid die geïnteresseerd is in een systeem, niet in mensen.” Dat stond vandaag (26 januari) in Trouw, boven een artikel over een onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut naar het vertrouwen van de burger in overheidsinstanties en de rechtsstaat. “De overheid helpt niet, maar werkt tegen hen”, is de beleving van de ondervraagden.

Het is precies mijn ervaring van de afgelopen weken toen ik een interessante subsidie van zo’n € 8000 mijn neus voorbij zag gaan. Van de Gemeente Het Hogeland kregen we begin november 2020 een brief waarin stond dat ons pand werd aangeduid als ‘karakteristiek’ en dat kon allerlei leuke voordeeltjes opleveren. De Provincie wilde financieel helpen met het onderhoud, middels de SOK-regeling, maar bleek onvermurwbaar als het gaat om één van de voorwaarden, namelijk dat het pand moet zijn opgenomen in een definitief vastgesteld Bestemmingsplan. En dat is in onze gemeente (nog) niet het geval.

Ook al staan we sinds 2018 onafgebroken op die lijst, en in het Voorontwerp Bestemmingsplan, straks het Ontwerpbestemmingsplan, dan het definitief vastgestelde Bestemmingsplan, en tot slot het Onherroepelijk vastgesteld Bestemmingsplan. En nee, de Provincie gaat geen uitzonderingen maken, dan kunnen ze wel aan de gang blijven. Maar ik vroeg ook niet om een uitzondering – ik vroeg om een flexibele toepassing van de regels. De in de regeling opgenomen hardheids­clausule? Niet van toepassing op deze situatie. De subsidieaanvraag in behandeling nemen en het definitieve besluit aanhouden totdat aan deze laatste formaliteit is voldaan? Dat past niet in de toekennings­procedure.

Dan maar niet. Je hebt het gevoel dat je tegen de bierkaai vecht, vermalen tussen twee overheden, Gemeente en Provincie, en dat je sowieso het onderspit delft door een rigide en formalistisch systeemdenken. Is dit nou in het belang van de burger? Is dit nou het doel van de lijst van karakteristieke panden en van die mooie subsidieregeling? Jammer maar helaas, die € 8000 gaat onze neus voorbij. Ik heb er geen slapeloze nachten en hartkloppingen voor over.

Ik zou me schamen een vergelijking te trekken met de Toeslagenaffaire, maar achter beide kwesties zit wél dezelfde manier van denken: regels zijn belangrijker dan mensen. Goed, ik neem mijn verlies. Wíj hoeven er geen boterham minder om te eten. Maar het vertrouwen in de overheid heeft wel weer een deuk opgelopen.


15 januari 2021
 
Iedereen verantwoordelijk, en niemand schuldig? Lees dit ingezonden stuk, vandaag in Trouw.Wat is “het systeem” toch? 

7 januari 2021
 
Vandaag las ik de volgende kenmerken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis:
  • Mensen met narcisme zijn ervan overtuigd dat zij meer ‘bijzonder’ zijn dan andere mensen. Dit laten zij ook graag aan anderen merken.
  • Iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis wil constant bewonderd worden. Hij of zij geniet daar enorm van.
  • Een gebrek aan empathie
  • Gespeeld charmant zijn
  • Verslaafd aan aandacht krijgen
  • Agressief gedrag vertonen
  • Gebrek aan emoties
  • Een groot ego
  • Macht willen hebben
  • Gebrek aan berouw of schuldgevoelens
  • Extreem jaloers zijn

Aan wie doen deze eigenschappen me toch denken?


Oud en Nieuw
 
Uit Een Japanse tuin, door Ton van der Stap, p.38:
De regen, de zon, de insekten, het was er allemaal eerder dan wij. Wij stappen erin, bewegen ons tegen die omgeving als tegen een decor. Nu zoals toen, bidden de boeren zonder woorden in hun hart wat de Grieken in Perikles’ tijd baden: ‘Regen, regen, Zeus, over de velden en vlakten van Attika’. Hele periodes in ons leven, of sommige sprekende ogenblikken eruit, krijgen in onze herinnering kleur door de achtergrond van het weer, de natuur. Dat alles geeft ons het gevoel, dat de natuur eeuwig is. Maar het is niet waar. Wij gaan voorbij, zoals de dagen, de eeuwen, en zoals ook de natuur. Het is zomer. De hemel bewolkt, soms plekken blauw. Je kijkt ernaar. Je kijkt naar de oplichtende vlek van een korenveld in de verte. Zwaluwen passeren. Gras wuift. Een jasmijn bloeit tien dagen, maar dan weelderig. Er valt een regenbui, de bloemen zijn weg. — Wij zijn niet anders dan wat wij zien. Wij zien voorbijgaan. Wij zijn voorbijgaan.
Een goed Oud en Nieuw gewenst!

Kerstmis 2020

 


20 december 2020

Geweldig college van Sytze Ypma op Omrop Fryslân (in het Nederlands!) over komplotdenken en wanen.


18 december 2020

“Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat en kijkt naar wat achter hem ligt, is geschikt voor het Koninkrijk van God.” (Lucas 9: 62) 

Toch hebben wij gisteravond teruggeblikt op het afgelopen jaar. Dat doen we altijd in december. Agenda’s erbij: wie hebben we ontmoet, wat hebben we (niet) gedaan? Wat is er dan veel weggezakt, en wat is het mooi om alles weer terug te halen, om de foto’s weer te zien. En ook al werk ik niet meer, er is toch veel gebeurd, we hebben veel mensen gezien, en dat vervult me met dankbaarheid. Hoogtepunt: mijn afscheid op 19 januari. Dieptepunt: de moord op Samuel Paty op 16 oktober. Goed om zo nu en dan stil te staan bij je leven. Hier de vragen waarmee we terugblikten:

Waarin vond ik de meeste zin/bevrediging?
Wat was de grootste uitdaging?
Wat maakte de meeste indruk?
Wat de grootste teleurstelling?
Welke ontwikkeling zie je?
Wat/wie ga ik mijden?
Wat mis je?
Waarmee stop ik, waarmee ga ik door, wat verlang ik?

De antwoorden houden we voor onszelf…


5 december 2020

Was iedereen maar zo wijs als Sinterklaas: over de toon van het publieke debat, vooral op internet, maak ik me steeds meer zorgen. Ook het wantrouwen in de media en de gevestigde instituties neemt toe, al dan niet in combinatie met complottheorieën. Natuurlijk blijft het nodig kritisch te zijn, maar het gaat steeds vaker niet over de inhoud – wie het luidst zijn emoties en verontwaardiging etaleert heeft gelijk!
Een geweldig artikel van Rob Hartmans hierover in Trouw van vandaag.


28 november 2020

Teletekst: “Het aantal meldingen over phishing uit naam van de Belastingdienst is enorm gestegen, meldt het AD.” – Maar ik dacht dat de Belastingen zélf inmiddels de grootste phishers zijn…? 


24 november 2020

Ik lees nu  The true believer. Hoewel uit 1952 is het verrassend actueel. Het maakt massabewegingen inzichtelijk (Nationaal-socialisme, communisme, maar ook het hedendaagse Trumpisme, Islamisme en aanverwante fanatieke stromingen die de waarheid in pacht menen te hebben), en verklaart de grote onvrede juist in welvarende landen. 


21 november 2020

In Trouw van vandaag:

“Wat betreft de motorische vaardigheden van de Friese voetbaljeugd kan [Van den Berg]  kort zijn. “Bedroevend.” Edelenbos is het met hem eens. Ga maar naar een willekeurige jeugdwedstrijd kijken, klinkt het. “Het enige dat je op het veld ziet, is gezwalk en gezwabber.”

Niet alleen op lichamelijk, ook op sociaal vlak valt er voor de jonge tieners veel te leren, zegt Edelenbos. “Jongeren hebben geen interactie met hun omgeving meer, wij proberen dat terug te brengen. We zien hier de resultante van een samenleving die in verregaande mate individualiseert. Vroeger maakten kinderen deel uit van vriendengroepen, dat fenomeen is bijna volledig verdwenen. De pleintjes zijn leeg, er gebeurt niets meer op straat. De jongeren kennen geen groepsdynamiek meer. Een beetje ravotten, stoeien, aan elkaar zitten, je ziet het niet op straat.”


19 november 2020

Alweer gedoe over geloof en homoseksualiteit. Houd dat nou nooit op? Dit keer een verongelijkt artikel uit reformatorische hoek.

Ik reageerde als volgt:

“Ja, wie berooft nou eigenlijk wie van zijn identiteit? Met stijgende verbazing las ik het stuk van (ik vermoed de heren) G. van Veldhuizen en A. Heemskerk, werkzaam in het reformatorisch voortgezet onderwijs. Homoseksualiteit wordt afgewezen, en in de vergaarbak gegooid van de zonde in het algemeen. Alsof de afwijzing daardoor ‘minder erg’ is. Vele malen heb ik gezien hoe met name jonge homo’s worden verscheurd door het onmenselijke onderscheid tussen zo zijn, en zo doen

Verder wordt het alleenrecht op de enig ware Bijbeluitleg opgeëist alsof er geen hermeneutiek (=interpretatieleer) bestaat. Alsof God en Waarheid het bezit zijn van deze geloofsrichting. Schillebeeckx zei al: “De waarheid is niet los verkrijgbaar.” Maar deze mensen doen op verongelijkte toon alsof dat wel zo is, en laten de Bijbel buikspreken. Alle meningen, in het bijzonder over homoseksualiteit, kunnen worden onderbouwd met uit hun verband getrokken teksten. Het is maar goed dat God ons ook nog een eigen geweten en een eigen denkvermogen heeft gegeven die ons in samenspraak met de Bijbel de weg wijzen. En de kern van het Christendom zou zijn: “de zonde zien en aanwijzen, de mens afwijzen en heenwijzen naar die ene God-mens.”? De mens afwijzen? Het is maar goed dat we straks Kerstmis vieren: God wordt mens, omdat Hij de mens liefheeft. Ieder mens. Dat zijn we vermoedelijk dan weer wél met elkaar eens.”


16 november 2020

Eindelijk een intelligente duiding van de existentiële betekenis van de Corona-pandemie in de Volkskrant van 12 november. Verrassend dat deze filosoof niet alleen La Peste van Camus erbij haalt, maar ook de aloude beproeving van de monniken, de akedia.

En nóg zo’n subliem artikel, in NRC: “Waak voor de guerillatactieken van de populisten.” Vraag blijft hoe degene die zich tot nog toe keurig aan de spelregels houdt dan wél zou moeten strijden zonder te vervallen in hetzelfde moddergooien als rechts. Humor misschien?

12 november 2020

Deze agressie maakt mij bang: lees eerst dit artikel. En dan dit.

Of maak ik mij zorgen om niks? Ik ben geen pedo, maar wel homo, en emeritus-dominee. Een vriendelijk verzoek je rommel op te ruimen laat ik voortaan wel uit mijn hoofd. En wat zou jij doen?


7 november 2020

De nachtmerrie is voorbij.

 

28 oktober 2020

Vandaag tevergeefs geprobeerd bij iemand een aantal oudere, maar peperdure Sonos-speakers aan de praat te krijgen. Dat het niet lukte dreef me tot razernij. Wat bleek? Dat ze al een aantal maanden geleden automatisch in de recycle-mode waren gezet. Rijp voor de prullebak dus. Welk bedrijf verzint zoiets?


21 oktober 2020

“Hoe meer we onszelf beschouwen als mensen die het op eigen kracht gemaakt hebben, en die niemand anders nodig hebben, hoe moeilijker het wordt om dankbaarheid en nederigheid te ontwikkelen. En zonder die sentimenten zul je je niet snel gaan bekommeren om het algemeen welzijn.”

Citaat uit: Michael Sandel, De tirannie van verdienste. Over de toekomst van de democratie.


21 oktober 2020

De gruwelijke aanslag op Samuel Paty in Frankrijk openbaart de duistere kant van de social media (i.c. Twitter en Facebook). Een gewone les op een doodgewone middelbare school werd een incident, en dit incident werd met halve waarheden en hele leugens opgepookt totdat deze brute moord gebeurde. Voor de diepere oorzaken van het islamisme, zie dit artikel in LePoint, of dit artikel in Trouw. De indrukwekkende nationale herdenking in de Sorbonne begon met One van U2.

En wat een indrukwekkende toespraak van President Macron. Hij weet de juiste toon te treffen: persoonlijk én politiek, omdat de kern is van Frankrijk zelf in het geding is: Liberté, Egalité, Fraternité. De terrorist heeft het tegendeel bereikt van hij beoogde…


Gezien: The social dilemma op Netflix. Onthutsend. Een concrete toepassing hier in Nederland is de Fabeltjesfuik der complotdenkers: zie Arjen Lubach. Het verzinnen van bizarre theorieën, het geschreeuw en gescheld, het infantiele napraten van anderen en het ontkennen van feiten is huiveringwekkend en ondermijnt de maatschappij en de demokratie. Waar blijft het gesprek?

Heel bijzonder dat Marten Toonder reeds in 1967 het verschijnsel complottherie en ‘alternatieve feiten’ op de hak nam in het geniale De Maanblaffers.

Hoe de infodemie te stoppen lees je hier.


14 oktober 2020

Dorothe Sölle: “mystiek is oefenen in kijken door de ogen van God”


23 september 2020

Krijg jij ook wel eens een telefoontje van ‘Microsoft’, engels gesproken, om je te vertellen dat de beveiliging van je PC niet in orde is? Allemaal nep-telefoontjes om je geld uit de zak te kloppen, scams, vaak afkomstig uit India. Hier iemand die de scammers op spectaculaire wijze, maar heel rustig, terugpakt.


11 september

Gezien: Eté 85 van François Ozon. Is liefde slechts een projectie van onze dromen en idealen op de ander? Onderscheid tussen amor concupiscentiae en amor amicitiae simpliciter et per se (Thomas van Aquino) lijkt hier antwoord op te geven.


24 juli 2020

En hier nog wat mooie muziek:


27 juni 2020 – Marjoleine de Vos in Trouw:

“Ik heb niet zo lang geleden het huis van mijn overleden ex Tom moeten opruimen. Hij had een prachtige bibliotheek, alles was ook perfect geordend. En dan is hij dood en dan kom je daar met een groepje mensen en je haalt heel die mooie orde eruit: je verkoopt een deel, je doet een deel weg, je maakt het tot een volstrekt waardeloze hoop spul. In deze tijd zijn boeken bovendien helemaal niks waard, dus je kunt nog zo’n mooie bibliotheek hebben, er is niemand die dat íets kan schelen. Dan voel ik hoe alle betekenis me ontvalt. Ik vind het dan ook moeilijk om in de betekenis van mijn eigen bibliotheek te geloven.

Je bent ineens zelf al je eigen nabestaande die naar al die kasten kijkt en denkt: tja, wat moeten we hiermee? Het moet allemaal maar eens weg. Tegen die voorstelling moet ik dan iets in het geweer brengen, anders kan ik overal wel mee ophouden. En dan zeg ik tegen mezelf: het doet er niet toe of dit over twintig jaar voor iemand anders de moeite waard is, het doet ertoe dat het nú voor mij van belang is en dat ik nú om deze dingen geef. Ik moet van de dingen houden en me niet afvragen waartoe of waarom.”


26 juni 2020

Gelezen en herlezen

2020
1927

Het verpletterende debuut van Splinter Chabot riep ook weer alle gevoelens op die ik zelf als puber had. Wat een fijngevoeligheid in het beschrijven van de (zelf)haat die zijn jeugd kenmerkte, wat een strijd, en dat terwijl hij toch in een gezin opgroeide dat hem beslist accepteerde zoals hij was.

Daarom Verwirrung der Gefühle van Stefan Zweig maar eens herlezen, toevallig in het Frans omdat daarvan een eBook gratis beschikbaar was, en misschien ook omdat de enige verfilming die ik ken ook in het Frans is, met Michel Piccoli (La confusion des sentiments, 1981).
Hier gaat het om een leraar aan de Universiteit die verliefd wordt op een student. Pas op het allerlaatst biecht hij zijn liefde aan zijn jonge bewonderaar op. Beiden waren ten prooi aan verwarde gevoelens, alleen was bij de een de liefde geestelijk, bij de ander ook fysiek.

Hoe herkenbaar allemaal…


12 juni 2020

Misschien is er toch een plek, een sterrenhemel,
waarvandaan de doden spreken?
Aanvaard de groet uit hun verte. (Anna Enquist).
Westerbork, 12 juni 2020


Van 2014-2016 hield ik op de site van de PGWH een Blog bij – op enig moment bleef het erbij… Vanaf nu plaats ik af en toe weer iets dat me opvalt of dat me raakt.


27 december 2016

Wat een indrukwekkende oproep tot liefde van Mohamed El Bachiri, een moslim die z’n vrouw heeft verloren bij de aanslagen in Brussel, eerder dit jaar: https://www.facebook.com/deafspraaktv/videos/1195277970527866/

Net als de man die zijn vrouw verloor bij de aanslagen in Parijs, op 13 november 2015. Antoine Leiris, schrijver en journalist, schreef een indrukwekkend getuigenis: 

 ‘Jullie zullen mijn haat niet krijgen’

Vrijdagavond hebben jullie het leven van een buitengewoon wezen gestolen, de liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon, maar jullie krijgen mijn haat niet. Ik weet niet wie jullie zijn en ik hoef het niet te weten, jullie zijn dode zielen. Als de God voor wie jullie verblind doden ons heeft gemaakt naar zijn beeld, zou elke kogel in het lichaam van mijn vrouw een wond zijn in zijn hart.

Dus zal ik jullie geen plezier doen door jullie te haten. Dat zouden jullie wel willen, maar door haat te beantwoorden met woede, zou ik alleen maar toegeven aan dezelfde onwetendheid die jullie maakt tot wat jullie zijn. Jullie willen dat ik bang ben, dat ik mijn medeburgers argwanend bekijk, dat ik mijn vrijheid opoffer voor de veiligheid. Mooi niet dus. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Ik heb haar vanochtend gezien. Eindelijk, na nachten en dagen wachten. Ze was nog net zo mooi als toen ze vrijdagavond de deur uitging, net zo mooi als toen ik totaal verliefd op haar werd, meer dan twaalf jaar geleden. En natuurlijk word ik verscheurd door verdriet, dat overwinninkje gun ik jullie, maar dat zal van korte duur zijn. Ik weet dat ze ons elke dag zal vergezellen en dat we elkaar weer zullen ontmoeten in het paradijs van vrije zielen waar jullie nooit binnen mogen.

We zijn met zijn tweeën, mijn zoon en ik, maar we zijn sterker dan alle legers van de wereld. Ik heb trouwens geen tijd meer aan jullie te verspillen, ik moet gauw naar Melvil, die net klaar is met zijn middagdutje. Hij is nu 17 maanden, moet dadelijk zoals altijd een hapje eten, en daarna gaan we spelen, net als anders, en de rest van zijn leven zal dit mannetje jullie dwarszitten door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat zullen jullie ook niet krijgen.


19 december 2016

Kerst in aantocht – en weer een aanslag – in Berlijn. Op de Russische ambassadeur in Ankara. Ik ben sprakeloos. En de heer W. politicus van het jaar?! Iemand die de grondslagen van ons politieke systeem consequent schoffeert en onderuit haalt? Die afwezig is als het in de tweede kamer gaat over vrijheid van meningsuiting?

In wat voor wereld leven we. En toch is het deze wereld waarin God zijn zoon zendt om hem te redden. 


18 november 2016

Treinongeval – voor de derde keer in korte tijd – dit keer niet met dodelijke afloop, maar veel heeft het niet gescheeld. ProRail heeft de berichtgeving over Winsum getagd met ‘Betrouwbaar spoor”…. Wat een impact heeft dit, op iedereen die er bij betrokken was, maar vooral op de buren! In gedachten ga ik terug naar de herdenking van de treinramp van 25 juli 1980, die 25 jaar later op dezelfde plek werd gehouden. Alje van Bolhuis schreef toen het onvergetelijke gedicht: 

Traain van twij veur haalf

Dit stee
boerderij, gruinlaand
fietspad, hek, daam, spoor
gewoon, nait biezunder
tot traain van twij veur haalf
hier onomkeerboar strandt
dwaarsdeurmidden en spoor biester
Winzum vraid wakker dreunt
en veuls te vro
alles mitnemt
wat ons laif is

even, hail even
staait tied hier stil
mor wereld draait deur
traain, schoamteloos stuk ongeluk
ridt gewoon weer of en aan
of der niks gebeurd is
ons achterloatend
mit lege hannen
en n poar stille getuugen
bril, hallozie
roustege sleudel
handschreven braifke
knip mit wat lös geld
moandkoart mit foto
kepot van verdrait

nog heur ik
as dag van guster
klap dij der nait heurde
dij gemain zeer dut
tot troanens tou
nog, aal doagen
en toch, op dit stee
oog ien oog mit t gemis
scholder aan scholder
n beetje vasthollen
n beetje lösloaten
net of t even droagboarder is
of t helpt

Dit stee is taikend
25 juli 1980


13 november 2016 – Bij het overlijden van Leonard Cohen

“Ring the bells that still can ring. Forget your perfect offering. There is a crack in everything. That’s how the light gets in.”


27 oktober 2016

“We denken vaak dat we dankbaar worden omdat we gelukkig zijn, maar het omgekeerde is waar: we worden gelukkig omdat we dankbaar zijn.”
David Steindl-Rast, in: De muziek van de stilte.


29 september – feestdag van de H.Michaël

Twintig jaar predikant

Op 29 september 1996, feestdag van de aartsengel Michaël, werd ik in het ambt bevestigd in wat nu de Torenkerk heet. Ik was 43 jaar. Na 14 jaar voor de klas te hebben gestaan als docent Frans, werd ik niet alleen leraar, maar ook herder. Ik had de ervaring voor de klas niet graag willen missen: de directe omgang van en met jongeren houdt je scherp! Maar nu kon ik eindelijk iets doen met mijn oorspronkelijke ideaal: theologie. Ik had theologie gestudeerd in Nijmegen, aan de Katholieke Universiteit. Die opleiding was in de NH Kerk niet erkend als ambtsopleiding. De Hervormde gemeente heeft z’n nek enorm uitgestoken om mij aan te kunnen stellen: een RK theoloog, en (nog) niet eens beroepbaar predikant! Ik ben nog steeds dankbaar dat ik die kans heb gekregen.

Van samenwerking met de Gereformeerden was in die tijd niet veel sprake, behalve op het gebied van het jeugdwerk. Een enkele ruilbeurt, een enkele gezamenlijke dienst. Ik herinner me nog dat er tijdens de eerste dienst waarin ik voorging in de Gereformeerde kerk twee bossen bloemen stonden die naar zieke gemeenteleden gingen. Tot hilariteit van de gemeente betitelde ik ze, zonder daarbij na te denken, als de ‘Hervormde bloemen’ en de ‘Gereformeerde bloemen’. Zo relativeerden we de verschillen. En er waren vergaderingen, eindeloos veel vergaderingen. Pas toen Els Prins en Niesje Mooiman voorzitter werden, kwam er echt schot in de zaak: er werd gewoon een datum voor de federatie vastgesteld! Pinksteren 2003: “We moesten het maar wagen, we moesten het maar doen.” En daarna, vanaf 2010: de verbouwing! Fantastisch wat dit besluit heeft bijgedragen aan de groei en de sfeer in de gemeente.

Dat ik hier al die tijd, samen met mijn partner Tonnis Musschenga aan heb mogen meewerken stemt mij dankbaar. Evenals het vertrouwen dat ik de jaren door kreeg: de verhalen over lief en leed, vreugde en verdriet die me vaak diep en persoonlijk raakten. Ongetwijfeld heb ik ook mensen teleurgesteld, en ik hoop dat mij dat vergeven wordt. Soms werd mij gevraagd: kun je het allemaal wel aan? Mijn antwoord is dan dat ik een Adres heb, waar ik de dingen die ik hoor en meemaak aan kan toevertrouwen. Maar bovenal houdt mij de dankbaarheid op de been, voor alles wat deze gemeente van Christus tot op de dag van vandaag voor zoveel mensen betekent.


20 september 

Muis 1

 We hebben vandaag afscheid moeten nemen van een zeer gewaardeerde huisgenoot: poes Muis. Onze buurvrouw kwam met het droeve bericht dat Muis dood in de berm naast onze boerderij lag. Vanaf 2003 – nu hebben wij en de inwonende uitwisselingsstudenten heel veel plezier aan hem gehad. Tegen Muis kon je praten, hij sprak terug en het liefst zat hij bij je op schoot. Zijn karakter leek op dat van een andere viervoeter, de hond. Kunnen wij en Max, onze andere poes, zonder hem?


20 augustus 2016

Joris Vercammen, aartsbisschop van de Oud-Katholieke kerk, gaat naar Lapland, en treedt in de voetsporen van Dag Hammersköld:
http://www.npo.nl/de-pelgrim/06-12-2015/VPWON_1244942. Indrukwekkend…


4 augustus 2016

black belt

3 augustus 2016

Gordon Hempton zoekt gebieden waar de geluiden van de mens nog niet zijn doorgedrongen.“Stilte is niet de afwezigheid  maar juist de aanwezigheid van alles. Elke ruimte heeft z’n eigen karakteristiek geluid, z’n eigen unieke vibratie.” –  Zie: http://onesquareinch.org/. Fascinerend.


28 juli 2016

Zelden zo’n vileine kritiek op kerkgangers gelezen: “Als God wilde dat we vaker naar de kerk zouden gaan, zou hij ons grotere achterwerken hebben gegeven, en kleinere hoofden om mee te denken.” (P.J.O’Rourke).  Of betekent het juist dat wie wél naar de kerk gaat, juist méér dan gemiddelde hersens heeft?


20 juli 2016

Uit het informatieboekje voor gasten in abdij Koningshoeven:

“Als God binnenkomt in een leven is dit meestal langs de deur van stilte. De eenzaamheid en de stilte scheppen immers de ruimte waarbinnen we God zuiverder kunnen ervaren. En daar vinden we meteen ons diepste zelf, want op de bodem van ons hart en in het puntje van onze ziel, woont God.”


23 juni

Column Peter Rollins

‘Ik (ont)ken de opstanding’

Laatst vroeg iemand me: ‘Je hebt het niet zo veel over de opstanding. Ontken je de opstanding?’ Ik zei: ‘Ja, natuurlijk. Iedereen die mij kent, weet dat ik de opstanding ontken. Iedere keer als ik mijn buren niet dien, iedere keer wanneer ik wegloop van armen ontken ik de opstanding. Iedere keer wanneer ik deelneem aan een onrechtvaardig systeem, ontken ik de opstanding. Ook bevestig ik de opstanding van Jezus bij tijd en wijle, wanneer ik opkom voor de mensen die op hun knieën zitten, wanneer ik het uitroep voor de mensen waarvan de tong is afgesneden. Ik bevestig de opstanding wanneer ik huil voor de mensen die geen tranen meer hebben om te huilen. Dat proberen we als christenen te doen: echte verandering brengen.

Het doet me denken aan deze parabel: Ik droomde dat ik stierf en ik naar de hemel ging. Petrus was er, hij stond aan de hemelpoort om mij te verwelkomen. ‘Geweldig je te zien,’ zei hij. Net toen ik de hemel in wilde stappen, viel het me op dat sommige van mijn vrienden buiten de hemel waren: atheïsten, boeddhisten, van alles. Ik vroeg: ‘Petrus, hoe zit het dan met mijn vrienden?’ waarop Petrus antwoordde: ‘Nou ja, je kent de regels…’ Toen dacht ik aan mijn referentiepunt: Jezus de buitenstaander, de dronkaard, de bastaard, de vriend van zondaren, degene die altijd bleef bij de verdrukten. Toen zei ik: ‘Weet je wat, ik blijf hier buiten wel. Ik blijf bij hen.’ Petrus lacht en zegt: ‘Eindelijk. Eindelijk begrijp je het.’


24 mei

Een Syrische vader informeert bij de lokale protestantse kerk (Arnhem?) of er niet een vrijwilliger te vinden is die zijn zoon Johnny twee keer in de week Nederlandse les wil geven (Trouw, dinsdag, p.6). “Dat is niet gelukt”, vertelt Johnny. Wat een blamage voor deze ‘lokale protestantse kerk’! Ik hoop dat als straks een dergelijke vraag in onze gemeente gesteld wordt, wij een lijstje klaar hebben liggen met taalvrijwilligers. Zet mij er maar vast op.


19 mei

“God schiep alle dingen opdat zij zouden zijn; en God schiep de mens, in wie God zichzelf uitstort en overvloeit,
opdat de mens God wordend zin geeft aan alle schepselen, en weer terug zal vloeien naar God.”

(Meester Eckhart, Commentaar op Genesis)


31 maart – Mail aan D’66:

Geachte mevrouw Fatma Koser Kaya​,​ geachte fractie van D’66,

​Hoewel ik mij al vijftig jaar verbonden voel met het liberale gedachtengoed van D’66 heb ik met verbijstering kennis genomen van uw motie om in de toekomst de gegevens van de GBA niet langer ter beschikking te stellen van de kerken. Op uw website lees ik:

​”​Met mantelzorg en vrijwilligerswerk investeer je in sociale cohesie en kostenbesparingen in de zorg. D66 stimuleert mogelijkheden om de werkdruk van mantelzorgers en vrijwilligers te verlichten.”

​Deze bewering is in flagrante tegenspraak met uw motie. ​Als er in Nederland één goed georganiseerd vrijwilligersnetwerk is, dan zijn​ ​dat wel de kerken​. Een soepel lopende administratie ​is daarvoor een vereiste.

Het is voor mij onbegrijpelijk dat u met deze volstrekt overbodige motie een spaak in het wiel steekt van organisaties die van eminent maatschappelijk belang zijn, of u hun levensbeschouwelijke overtuigingen nou deelt of niet. De kosten en menskracht die nu in een nieuw op te zetten administratie gaan zitten kunnen warempel beter besteed worden. Vreemd is bovendien dat u met uw motie alleen de kerken buitenspel zet, terwijl veel meer organisaties gebruik maken van deze service.

Het is alles een slecht en beschamend voorbeeld van het ware sociaal-liberale denken. Ik had D’66 wijzer gedacht.

Hoogachtend,

I.Frénay


23 maart

Hoe is Europa – wederom – getroffen door duistere machten… En nu Pasen vieren? JA! Is Jezus zelf niet ‘nedergedaald ter helle’? We zien op de televisie wat de hel is – vooral het geschreeuw van het kind in de metro ging door merg en been. In al deze mensen is Christus opnieuw gekruisigd. Goede Vrijdag begon in Brussel al op dinsdag. Op Goede Vrijdag om 12 uur luiden we de klokken – ieder kan even binnen lopen, een kaarsje branden, stil zijn bij de muziek van To a darkening sky – van Adam Hurst.


12 maart 2016

Joost Zwagerman heeft vlak voor zijn zelfgekozen dood de indrukwekkende tentoonstelling over Stilte (Silence out loud) in het museum van Bergen gemaakt. Een citaat:

“De verbeelding van de stilte is voor de makers én voor de toeschouwers, soms een zegen, soms een gesel, en soms allebei tegelijk. Arcadië en hellekring. Oase en schrikbeeld. Tussen die twee uitersten, tussen geseling en zegening, bewegen zich de verhalen over de indrukken en de kijkervaringen die eraan ten grondslag liggen. Vrijwel al die ervaringen blijken te stoelen op die ene sensatie, dat ene verlangen dat telkens weer onstilbaar blijkt, het verlangen om er niet te zijn.”

Geldt dat nou ook voor wie de stilte een zegen is? Of gaat het vooral over hemzelf…? Z’n gedichten over God zijn confronterend. Tegen welk beeld strijdt hij eigenlijk?


6 maart 2016

De Paus heeft allerlei originele tips voor de Vastentijd. En de bisschop van Groningen gaat naar Den Bosch. Een duidelijke hint van de Paus dat hij een menselijke en laagdrempelige kerk wil.


18 november

Al te lang niets van mij laten horen. Sorry, het is niet anders. Nu, na “Parijs”, dit interview met een jongetje: https://www.facebook.com/jrous92/videos/10156190732035487


13 juli

Omdat ik de laatste tijd zo weinig geschreven heb, hierbij vanuit Zuid-Frankrijk een briefje dat, in plastic verpakt, aan een boom hing: ” Lucas je weet dat we heel veel van je houden. Wees gerust: we zijn er voor jou. We komen elke avond van 23 tot 23.15 uur bij het ‘Bois au potirons’, en we zullen er alleen zijn. We begrijpen alles, we zullen je beschermen.” Maman et Papa

Lucas is verdwenen sinds  18 maart… 


23 juni

“When you talk, you’re only repeating what you already know. But if you listen, you may learn something new.” – Dalai Lama


17 juni 

“Waarom praatten de mensen zo allemachtig veel? Op straat ontmoette je moeder een kennis, en boven je hoofd kwam een stroom van geluid op gang, vooral bestaande uit exclamaties waarin verbijstering doorklonk, onderbroken door samenzweerderig gefluister. Hij trok aan zijn moeders mantel en zeurde: ‘Wanneer gaan we nou naar huis?’ ‘Ja, straks, jongen, nog even geduld.’
In deze jaren ontmoette hij voor het eerst mensen voor wie het praten een doel op zich was. Een lustbevrediging, meer niet. Een verslaafdheid waarin ze met heel hun wezen gevangen zaten. Het sleepte hen mee, ze konden het niet tegenhouden, ze moesten maar door en door. Verbaasd zag hij die vloed van taal over hun lippen stromen. Hun lippen bewogen mechanisch in een meestal uitdrukkingloos gezicht. Het besmette de hele omgeving, het vloeide als een niet te stuiten slijmvloed de ruimte in. Het leek een onophoudelijk orgasme. Hij walgde ervan, het verlamde hem en het liefst had hij zich zomaar omgedraaid en was weggelopen. Of hij er nu bij was of niet, de woorden zouden toch wel blijven stromen.
Er was één gebied waar de woorden nu juist niet eindeloos uitdijden, maar waren ingedamd. Op regels gezet. Niet zomaar in het wilde weg van elkaar wegliepen, maar iets met elkaar hadden: een soort vriendschap waar ze niet buiten konden om te bestaan. Dat was de poëzie.” – Ton vd Stap – Bewaard Verleden, p.21


21 mei

Hans Stolp wil mijn essay “WAAR MAG IK OP HOPEN? Het leven vlak voor en na de dood bij Ricoeur, Luther en Stolp” op zijn nieuwe site publiceren! Een hele eer, maar ik denk dat het hard nodig is om de klassieke benadering te confronteren met het nieuwetijdsdenken. Voor wie het interesseert: ik had er een 7,5 voor. 


19 mei 

Handelingen 17: Het was Gods bedoeling dat ze hem zouden zoeken en hem al tastend zouden kunnen vinden, aangezien hij van niemand van ons ver weg is. Want in hem leven wij, bewegen wij en zijn wij. Of, zoals ook enkele van uw eigen dichters hebben gezegd: “Uit hem komen ook wij voort.”


3 mei – Facebook 

Voor de één is het een belangrijk middel om in contact te blijven, een ander gruwt ervan. Opmerkelijk: een vriend van ons heeft vrijwel geen privé-gegevens in z’n account-informatie staan, maar werd wel door Facebook bestookt met vragen per e-mail: “Bent u soms geboren in…?” – “Heeft u soms op de …school gezeten?” – alle info klopte… Het beangstigde hem zo dat hij acuut van Facebook af wilde. Het was nog niet zo simpel om erachter te komen waar je dat precies moest doen! Hier de link. 


 23 april – bbb-accoord

Teletekst: “De mensenrechtenrapporteur van de VN, Philip Alston, is zeer kritisch over het bed-bad-broodakkoord.In het NOS Radio 1 Journaal noemde hij het een schande dat Nederland zo inhumaan te werk gaat. De regeling is volgens Alston veel te beperkt,doordat er maar een paar centra komen waar afgewezen asielzoekers maar kort kunnen blijven op voorwaarde dat ze meewerken aan uitzetting.Hij spreekt van een fundamentele schending van de mensenrechten en illegaal beleid. De VN-rapporteur vraagt zich af waarom Nederland nog internationale tribunalen zou willen huisvesten als het zelf de mensenrechten op deze manier schendt.”


21 april

Il perdono è la vittoria dei forti – Vergeving is de overwinning van de sterken


14 april – In memoriam Ton van de Stap

Wat schreef hij prachtig en wat was hij bescheiden. Mysticus zonder pretenties.

“Op een vakantie bezocht ik Fontenay in Bourgondië. Een abdij die niet meer wordt bewoond. Terzijde, achter latere gebouwen verscholen, ligt de kerk, kaal, zonder toren, als bij alle cisterciënzerkloosters. Het was de avond van een hete zomerdag. Een bewaker opende de kerkdeur, in het schemerige licht erachter zag ik een ruimte die zweefde. Heel de vloer van de kerk was bedekt met een nevellaag die even boven de grond bleef hangen. Bij het koor en de hoeken van het transept rezen en daalden langzaam wuivende pluimen. Waar je liep, week een doorzichtige sluier voor je voeten opzij. Daarboven was de ruimte leeg. Muren en kolommen van grijze steen, zonder versiering. Nergens kon je blik aan blijven hangen. Er was niets te horen dan de wind in de bomen en het ruisen van water buiten.
Op de drempel van zoveel leegte viel alles weg wat bijkomstig was. Woorden en gedachten losten zich op, en welkom geheten door een volkomen stilte werd men vanzelf aan de ruimte gelijk: een kern van zwijgen en licht. De kerk van Fontenay was gebouwd voor de contemplatie, en het was of de daar eeuwenlang verzamelde vitale kracht nog in die ruimte leefde en wie er binnentrad als vanzelf in zich opnam. De lange traditie van de monniken, hun op die plek ingeoefende, volgehouden, zich verdiepende omgang met een in hen zelf en de wereld levend geheim, men voelde het aanwezig als een verloren gegane rijkdom, die men evenwel als zijn wezenlijkste bezit herkent wanneer men het een ogenblik ervaart. Het geheim dat de monniken zochten is ons aller geheim. Het ligt op de bodem van onze ziel, maar wij doen niets meer om het op te graven.”

Uit: Een Japanse tuin, door Ton vd Stap


7 april – Na de feestelijkheden

Vandaag een Citaat: “De waarheid die we zoeken komt niet als een antwoord op onze onrustige vragen, maar als hun opheffing.”- Antoine de St.Exupéry


 2 april – Witte Donderdag

Instelling van het H.Avondmaal. Delen en dienen. Wat een contrast met de “bonuskwestie” van ABN-AMRO. Het gaat daar niet om salarissen van een ton, nee, om salarisverhogingen van een ton, alsof de zes ton die ze al binnenkrijgen niet genoeg is. 


1 april – Feestdag van de heilige Iracundus

Geweldig, het vernieuwde Klankbord! En velen zijn tot geloof gekomen in de tot nog toe onbekende patroonheilige van de Torenkerk 😉 – zie p.12. Zelfs de RK pastor geloofde het verhaal heilig!


23 maart

Uit mijn preek van afgelopen zondag: Begin deze maand werd een conductrice van de NS zwaar mishandeld op het station van Hoofddorp. Het opmerkelijke van de conductrice was dat ze tegen de directeur van de NS zei: “Laat het niet voor niets geweest zijn, want de maat is vol.” Het is groots als je dat kunt zeggen, omdat je daarmee uitstijgt boven je eigen gekwetstheid – omdat je op die manier jouw lijden in dienst stelt van een betere wereld: dat agressie stopt, dat medepassagiers opstaan en helpen, en dat halvegaren de juiste zorg krijgen. Ook het kruis van Christus, zijn lijden, zijn dood: het leek een daad van zinloos geweld. Maar de zinloosheid, de dood, de duisternis werd van binnenuit omgekeerd tot redding, tot leven, tot licht. Goede Vrijdag wordt Pasen. En ieder mens die in navolging van Hem het lef heeft om te zeggen dat z’n lijden, zijn lot, niet voor niets was, die heeft dat licht van Christus in zich.


13 maart – Provinciale verkiezingen komende woensdag

Het interesseerde me nooit zo heel veel, de provinciale verkiezingen, maar met het gaswinningsverhaal heb ik toch de stemwijzer maar eens ingevuld. Ik kwam uit bij een partij waar ik nog niet eerder op had gestemd…. ! 
http://provincie-groningen.stemwijzer.nl/


 10 maart – Zalig de armen van geest (Mt.5:3)

Eeerlijk gezegd was ik nooit diep op deze tekst ingegaan, maar nu ik hem bespreek met mijn 35+ gespreksgroep komen de verborgen schatten wel te voorschijn. De mysticus Meister Eckhart schrijft erover: niets willen, niets weten, niets hebben. Het is een innerlijke houding waardoor het Rijk van God zich als een schat in je binnenste openbaart. Nu die houding nog in-oefenen, – o nee, zelfs dát niet willen!


5 maart – 

Zo, de vakantie zit erop – geheel besteed aan het opknappen van de keuken, met dank aan de NAM. Ook de laatste cursusdag ‘Tot het einde toe levend’ op de PThU gehad, in het kader van de (verplichte) Permanente Educatie. De Italiaanse student die in november was weggegaan omdat hij in een grotere plaats wilde wonen is toch weer teruggekeerd, kortom: niet veel nieuws onder de zon, en al helemaal geen diepe gedachten. 


 17 februari  – Veertigdagentijd

Mooi om de Veertigdagentijd vanavond te beginnen met een gespreksavond over het kloosterleven, en morgen met het askruisje. Ik zal daarbij de tekst zeggen: “Laat los wat is geweest, aanvaard wat is, en heb vertrouwen in de toekomst” – het is de belijdenistekst van Klaas en Martine, afgelopen zondag. As is een mooi symbool van wat geweest is. Persoonlijke doelstelling deze veertig dagen: bedachtzaamheid en zorgeloosheid! Wie volgt?


9 februari – V&D

Het zit me al tijden dwars: V&D was vroeger toch gewoon zélf eigenaar van al die grote panden? Daar rustte toch helemaal geen hypotheek of huurverplichtingen meer op? Maar de boel is ooit gesplitst! Geen wonder dat je als het slecht gaat niet meer aan je ‘verplichtingen’ kan voldoen. Al die geldzuchtige eigenaren die het eigen-belang boven het winkelbelang stellen. Onthutsend. Dat was in de tijd van meneer Vroom en meneer Dreesmann wel anders. Als jongetje van 16 heb ik er nog gewerkt, bij de V&D in Hilversum: op de papierwaren (‘Schoolcampus’), de tapijten, en zelfs nog een blauwe maandag op de parfumerie. Het verdiende ƒ 50 (=gulden) per week. Ik kom er nooit meer, maar het moet wel blijven bestaan!


26 januari – “Amour”

Film met Jean-Louis Trintignant, Emmanuele Riva en Isabelle Huppert. Over wat het met je doet als een geliefd iemand oud wordt, een beroerte krijgt, verlamd raakt, pijn lijdt, en jij, zo goed en zo kwaad als het gaat, zorg verleent, totdat het niet meer kan. Hoe het je ontreddert, en isoleert van je omgeving. Je moet deze film absoluut gaan zien – maar een lolletje is het niet.


23 januari  – Inspiratie?

Al bijna twee weken geen losse gedachten. Mijn inspiratie is in de preken gaan zitten. Zie aldaar 😉


11 januari – Dit zijn de namen..

En hier de namen en de foto’s van de 17 slachtoffers. Dat hun dood niet tevergeefs mag zijn.


8 januari – Wraak?

Charlie Hebdo… Pauvre Charlie. †Twaalf doden…. 

Een god die mensen nodig heeft om wraak te nemen op het beledigen van zijn profeet? Een fatale misvatting. Dan toch maar liever een God die z’n zaakjes zelf regelt (Dt.32:35 en Rom.12:19). Wie namens Hem meent wraak te moeten nemen stelt zich boven Hem. Afgoderij dus voor een waandenkbeeld. Hoe heeft het in Godsnaam zo ver kunnen komen?


4 januari 2015 – Maakt geld gelukkig?

Waarom zal ik nooit deelnemen aan de Postcodeloterij?  Ik stel mezelf die vraag nadat vorig jaar in Vrouwenpolder de Postcodekanjer was gevallen.De winnaars van elke wilekeurige loterij zijn anoniem, terwijl het bij de Postcodeloterij om je buren gaat! Het legt de kiem voor gierigheid, jaloezie, spijt, ruzies, is het niet in het dorp, dan wel in je familie. Het hele concept is omstreden, en heeft vooral de oprichters rijk gemaakt, met als bedrijfsfilosofie: “Hebzucht is een basisemotie van alle mensen.”  Hoera! Kortom: ik doe niet mee, zal niet meedoen, en zal geen spijt hebben al worden al mijn buren miljonair. Voor mij zit rijkdom in eenvoud en het genieten van de kleine dingen.



23 december – Boos!

Ik had al besloten om de Kerstpreek te houden over het thema ‘God is boos’, toen ik vanmorgen in Trouw las dat de Paus de Curie flink de les heeft gelezen. De kerststol zal in hun keel zijn blijven steken. Geweldig! Zo’n voorbeeld ko